Տիտղոսային ընդդիմության վախճանը

«Ժառանգություն» կուսակցությունում առայժմ չեն հստակեցրել ընտրություններին իրենց մասնակցության ձևաչափը` դա պայմանավորելով ընդդիմադիր լայն ձևաչափի ստեղծման անհրաժեշտությամբ: Իրականում բոլոր հնարավոր դաշինքները կամ ձևավորվել են, կամ գտնվում են ձևավորման փուլում, և ակնհայտ է, որ մեծ դաշինք ստեղծելու անգամ տեսական հնարավորություն արդեն չկա:

Րաֆֆի Հովհաննիսյանի թիմն առայժմ շարունակում է բանակցությունները հրապարակի վրա գտնվող բոլոր երեք դաշինքների հետ` դրանց համամասնական ցուցակներից մեկում "արժանապատիվ" ներկայություն ունենալու հույսով: "Ժառանգությունում" ձևավորված քաղաքական հավակնությունները բխում են 2013-ի նախագահական ընտրությունների արդյունքներից, սակայն որևէ աղերս չունեն այսօրվա իրականության հետ: Րաֆֆի Հովհաննիսյանն իր քաղաքական կապիտալը մսխել է դեռ 2013-ի գարնանը, երբ հանրային աննախադեպ աջակցությունը զրոյացրեց «բարևի» աննպատակ գործընթացում և Ծիծեռնակաբերդի բարձունքում` քաղաքականությունը մոմավառությանը զոհաբերելով: Նախագահական մեկ այլ ընտրությունների ֆավորիտ Ստեփան Դեմիրճյանն ավելի շուտ հասկացավ, որ իր «աստեղային ժամը» վաղուց անցել է և որևէ ցուցակի երկրորդ համար ինքը կարող է լինել միայն քաղաքական ֆիասկո ապրած թիմում և «ի շրջանս յուր» տրամաբանությամբ հայտնվեց ՀԱԿ-ում:

Մյուս «ազգընտիր նախագահը»` Լևոն Տեր-Պետրոսյանը բավարար փորձառություն ուներ` ավելորդ ամբիցիաներ չունենալու համար և դեռ ընտրարշավի մայրամուտին`շեշտը դրեց ոչ թե ֆորմատային, այլ թեմատիկ պահանջարկվածության վրա` օրակարգ բերելով ԼՂ խնդիրը: Քաղաքական նման մարտավարության հաջողությունը, սակայն, ավելի շատ պայմանավորված է ոչ թե սեփական քարոզչությամբ, այլ իշխանությունների և «արտաքին խաղացողների» ցանկությամբ: Խորհրդարանական այս ընտրությունները, անկախ արդյունքից, դառնում են վերջին տասնհինգ տարիների ընդդիմության «կարապի երգը»: Այդպես է լինում, երբ քաղաքականությունը զոհաբերվում է թեյախմությանը, ծիսականությանը, «քաղաքագիտական վերլուծությանը»: Փոխվում են ժամանակները` իրենց հետ բերելով նոր հերոսներ:

Սարգիս ԱՐԾՐՈՒՆԻ

Մեկնաբանություններ